
Agricolarum Flandrorum filius, frater conversus Passionista, Cortraci hortulanus, coquus et ianitor servivit, cancrum serena laetitia tolerans.
Isidorus De Loor die 18 aprilis 1881 Vrasenae, in agro Wasiensi, nascitur, natu maximus trium liberorum familiae rusticae. In praedio paterno usque ad vicesimum quintum aetatis annum laborat; a Redemptorista consilio adiutus, anno 1907 conventum Passionistarum de Ere, prope Tornacum, ingreditur, ubi habitum nomine Isidorus a Sancto Ioseph induit et anno 1908 professionem emittit.
In conventum Cortracensem missus, ibi hortulanus, coquus deinde ianitor est. Cancro affectus, anno 1911 oculum dextrum amittit; morbus deinde totum corpus invadit, ipse tamen laborare pergit, semper subridens, et magno bello flagrante plurimos visitatores ad conventus ianuam pulsantes excipit.
Cortraci die 6 octobris 1916 in magnis doloribus moritur. Corpus eius in sacello ecclesiae Sancti Antonii Cortracensis requiescit, quod peregrinationis locus factum est. Anno 1982 venerabilis declaratus, a Ioanne Paulo II die 30 septembris 1984 beatus declaratur.





