Effigies: Sanctus Bernardus de Ubertis

Bernardus Parmensis

Sanctus Bernardus de Ubertis

Abbas Vallis Umbrosae, episcopus Parmensis

Nobilis Florentinus monachus Vallumbrosanus factus, abbas generalis suae congregationis, cardinalis et legatus pontificius, episcopus Parmensis reformator fuit acerbissimis certaminis de investituris annis.

Bernardus circa annum 1060 Florentiae in illustri familia Ubertorum natus est. Hereditati renuntians, anno 1085 monasterium Vallumbrosanum Sancti Salvii ingressus est, cuius anno 1089 abbas factus est, antequam circa annum 1099 abbas generalis congregationis Vallis Umbrosae electus est. Urbanus II eum cardinalem creavit, et Paschalis II legatum pontificium in Italia Septentrionali nominavit, ubi multi antipapae Clementi III favebant.

Anno 1104, dum Parmae, in urbe partibus imperialibus addicta, praedicat, a fautoribus antipapae comprehensus et male habitus est, deinde opera comitissae Mathildis Canusinae liberatus. Anno 1106 episcopus Parmensis electus, cleri reformationem ibi promovit, sed pluries in exsilium abire coactus est, prout certamen inter papam et imperatorem vicissim mutabatur.

Parmae die 4 Decembris anni 1133 obiit et in cathedrali sepultus est, ubi eius reliquiae adhuc venerantur. Innocentius II eum anno 1139 in Sanctorum numerum rettulit. Parmae eiusque dioecesis patronus principalis est.