
Diakon świętego Cypriana, dzielił jego wygnanie aż do męczeństwa i napisał jego Żywot, najstarszą biografię chrześcijańską łacińskiego Zachodu.
Poncjusz był diakonem Kościoła w Kartaginie za biskupa Cypriana. Gdy prześladowanie Waleriana uderzyło w przywódców Kościoła w 257 roku, towarzyszył swemu biskupowi na wygnaniu w Curubis, na wybrzeżu przylądka Bon, a potem pozostał przy nim aż do jego męczeństwa 14 września 258 roku.
Jako bezpośredni świadek spisał niedługo potem Żywot i mękę Cypriana, który święty Hieronim nazywa „księgą znakomitą”. Czytamy w nim o nawróceniu retora, jego biskupstwie, postawie w czasie zarazy i prześladowań oraz opis jego śmierci. Jest to pierwsza biografia chrześcijańska napisana po łacinie. Martyrologium Rzymskie wspomina Poncjusza 8 marca.






