
Pijar galicyjski, wychowawca i przyrodnik, który leczył chorych swoimi lekami ziołowymi i założył zgromadzenie dla kształcenia dziewcząt.
Urodzony w 1831 roku w osadzie Xamirás w Galicji, Manuel Míguez González wstąpił w 1850 roku do Zakonu Ubogich Matki Bożej Szkół Pobożnych (pijarów) pod imieniem Faustino od Wcielenia. Wyświęcony na kapłana, nauczał przez ponad pięćdziesiąt lat w kolegiach zakonu, na Kubie, w Andaluzji i Kastylii, pasjonując się naukami przyrodniczymi: badał rośliny lecznicze i przygotowywał leki, które uzdrawiały wielu chorych, tak że zasięgano jego rady w całej Hiszpanii.
Poruszony w Sanlúcar de Barrameda opuszczeniem ubogich dziewcząt, założył tam w 1885 roku Instytut Kalasancjański Córek Boskiej Pasterki, dla ich kształcenia i formacji chrześcijańskiej. Od 1888 roku osiadły w Getafe, prowadził tam swoje laboratorium i zmarł tam 8 marca 1925 roku, w wieku dziewięćdziesięciu trzech lat. Beatyfikowany w 1998 roku, został kanonizowany przez papieża Franciszka 15 października 2017 roku.








