NS✠

Nuntius Sulprizio

Święty Nunzio Sulprizio

Młody robotnik kowalski, wzór pracujących

Sierota z Abruzji wyzyskiwana w kuźni wuja, znosił straszliwą chorobę nogi z cierpliwością, która budowała szpital w Neapolu, i zmarł w wieku dziewiętnastu lat.

Nunzio Sulprizio urodził się w 1817 roku w Pescosansonesco w Abruzji. Osierocony przez ojca, a potem przez matkę, został przygarnięty przez babkę, a następnie przez wuja kowala, który od dziewiątego roku życia kazał mu ciężko pracować, nie karmiąc do syta. Rana stopy, źle leczona, uległa zakażeniu i przerodziła się w ciężką chorobę kości.

Inny wuj, żołnierz w Neapolu, powierzył go w 1832 roku pułkownikowi Felice Wochingerowi, który wziął go pod opiekę i kazał leczyć w szpitalu dla nieuleczalnie chorych. Mimo cierpień Nunzio pocieszał tam innych chorych, katechizował dzieci i przeżywał chorobę w modlitwie. Zmarł w Neapolu 5 maja 1836 roku, w wieku dziewiętnastu lat. Paweł VI beatyfikował go w 1963 roku i dał go za wzór młodym robotnikom; papież Franciszek kanonizował go w 2018 roku.