Włoski jezuita, który otworzył Chiny dynastii Ming na Ewangelię przez naukę, przyjaźń i język uczonych, i pierwszy cudzoziemiec, któremu cesarz przyznał grób w Pekinie.
Urodzony w Maceracie, w Marchii, 6 października 1552, Matteo Ricci wstąpił w 1571 do Towarzystwa Jezusowego w Rzymie i kształcił się tam w matematyce i astronomii u Krzysztofa Claviusa. Wyjechał do Indii w 1578, został wezwany do Makau w 1582, a w 1583 osiadł w Zhaoqing z Michele Ruggierim. Początkowo ubrany jak mnich buddyjski, przyjął następnie strój i obyczaje uczonych konfucjańskich, poznał klasyków i zyskał ich szacunek dzięki swojej mapie świata, zegarom i pamięci.
Po Shaozhou, Nanchang i Nankinie uzyskał w 1601 zgodę na zamieszkanie w Pekinie, gdzie cesarz Wanli przyznał mu pensję. Opublikował tam Prawdziwe znaczenie Pana Niebios (1603), przetłumaczył Euklidesa wraz z Pawłem Xu Guangqim (1607) i ukształtował pierwszych nawróconych uczonych. Zmarły w Pekinie 11 maja 1610, jest pierwszym cudzoziemcem, któremu cesarz przyznał pochówek, na cmentarzu Zhalan. Otwarta w Maceracie w 2010 sprawa zakończyła się 17 grudnia 2022 uznaniem jego heroicznych cnót przez papieża Franciszka; Włochy, jego ojczyzna, i Chiny, jego ziemia misyjna, czczą go wspólnie.










