
Opat Cluny przez czterdzieści lat, doradca cesarzy i królów, zmarł w przeoracie Souvigny, którego pielgrzymki wywołał jego grób.
Pochodzący z arystokracji prowansalskiej Majolus był kanonikiem i archidiakonem w Mâcon, gdy odmówił arcybiskupstwa Besançon, by wstąpić do Cluny, około 943. Został koadiutorem, a potem opatem klasztoru, którym kierował przez cztery dziesięciolecia, rozszerzając reformę kluniacką w Burgundii, Prowansji, Włoszech i aż w Cesarstwie.
Przyjaciel cesarza Ottona Wielkiego i cesarzowej Adelajdy, odmówił papiestwa, które proponował mu Otton II. Pojmany przez saraceńskich grabieżców przy przejściu przez Alpy w 972, został uwolniony za okupem. Wezwany przez Hugona Kapeta do reformy Saint-Denis, zmarł w drodze w kluniackim przeoracie Souvigny 11 maja 994; jego grób, a potem grób jego następcy św. Odylona, przyciągał tam pielgrzymów przez stulecia.









