Chrześcijanie z Aleksandrii zmarli za opiekę nad chorymi w czasie wielkiej zarazy, czczeni jako męczennicy od starożytności.
Około 262 roku, za Galiena, straszna epidemia dotknęła Aleksandrię, już wcześniej doświadczoną wojną domową. W liście wielkanocnym cytowanym przez Euzebiusza z Cezarei biskup Dionizy przeciwstawia postawę pogan, którzy porzucają swoich chorych i wyrzucają umierających na ulicę, postawie chrześcijan, którzy odwiedzają chorych, opiekują się nimi bez lęku, zamykają oczy zmarłym i grzebią ich.
Wielu w ten sposób zaraziło się i zmarło, kapłani, diakoni i świeccy należący do najbardziej cenionych. „Ten rodzaj śmierci, pisze Dionizy, owoc wielkiej pobożności i mocnej wiary, w niczym nie wydaje się ustępować męczeństwu”. Martyrologium Rzymskie czci ich z tego tytułu 28 lutego.






