Wierni z Utyki, którzy zginęli razem ze swoim biskupem Kwadratem za wyznanie Chrystusa: tradycja mówi, że wrzucono ich do dołu z wapnem palonym, stąd ich nazwa „Biała Masa”.
Martyrologium Rzymskie wspomina w Utyce, na północ od Kartaginy, męczenników Massa Candida, „liczniejszych niż ryby wyciągnięte przez Apostołów w ich sieci”, którzy wierni swemu biskupowi Kwadratowi wspólnie wyznali Chrystusa, Syna Bożego. Święty Augustyn kilkakrotnie głosił kazania w dzień ich święta i wyjaśniał ich nazwę ich zjednoczoną mnogością i blaskiem ich sprawy.
Na początku V wieku poeta Prudencjusz w hymnie ku czci św. Cypriana opowiada, że koło Utyki wykopano dół wypełniony rozpalonym wapnem i że trzystu chrześcijan, zamiast złożyć kadzidło, rzuciło się do niego; ich wybielone kości utworzyły białą masę. Data jest niepewna: tradycja umieszcza ją za Waleriana, około 258, Martyrologium pod koniec III lub na początku IV wieku.



