
Dwie szlachetnie urodzone kobiety z Beroi, dzisiejszego Aleppo, które przez ponad czterdzieści lat żyły zamurowane pod gołym niebem, obciążone łańcuchami, w milczeniu i modlitwie.
Teodoret z Cyru poświęca rozdział swojej Historii miłującej Boga dwóm kobietom ze szlachty Beroi, dzisiejszego Aleppo. Opuściwszy majątki, zamknęły się w małej zagrodzie u bram miasta, której wejście zamurowały ziemią i kamieniami; wystawione na niepogodę, bez prawdziwego schronienia, zachowywały milczenie i otrzymywały pożywienie tylko przez małe okienko.
Nosiły ciężkie żelazne łańcuchy, tak uciążliwe, że Cyra, o wątłej budowie, nie mogła stać prosto. Teodoret, wpuszczony do ich zagrody z szacunku dla godności biskupiej, uzyskał, że zdjęły je na czas jego wizyty, ale założyły je z powrotem, gdy tylko odszedł. Opuszczały ją jedynie na dwie pielgrzymki, do grobu Chrystusa w Jerozolimie i do grobu świętej Tekli w Izaurii, poszcząc w drodze tam i z powrotem. W chwili gdy pisze, żyły tak już czterdzieści dwa lata. Martyrologium Rzymskie wspomina je 28 lutego.





