
Martinianus, Saturianus et Maxima
Święci Martynian, Saturian i Maksyma
Niewolnicy męczennicy, apostołowie Maurów
Niewolnicy pewnego Wandala, nawróceni przez swoją towarzyszkę Maksymę, dziewicę konsekrowaną, byli bici do kości, zesłani do Maurów, których zjednali Chrystusowi, i straceni; Maksyma, uwolniona, zakończyła życie jako przełożona klasztoru.
Wiktor z Vity opowiada, że za Genzeryka pewien wandalski oficer chciał ożenić dwoje swoich niewolników, Martyniana i Maksymę. Młoda kobieta, konsekrowana Bogu, przekonała męża do życia w wstrzemięźliwości i przyprowadziła go wraz z jego trzema braćmi, wśród nich Saturianem, do wiary katolickiej. Wszyscy uciekli do klasztoru w Tabraca, na wybrzeżu, gdzie znalazł ich ich pan.
Odmówili ponownego chrztu od ariańskich kapłanów i byli bici sękatymi kijami, aż ciało odeszło im od kości, po czym zesłano ich do Maurów. Tam nawrócili kilku ze swoich strażników; Genzeryk kazał ich wtedy stracić. Maksyma, po wielu próbach, została uwolniona i długo żyła w klasztorze, „matka licznych dziewic”, mówi Martyrologium Rzymskie, które wspomina ich 16 października.










