Zamęczony na śmierć przed prokonsulem w 250 roku, Mappalik prosił o przebaczenie dla matki i siostry, które popadły w apostazję; szesnastu towarzyszy zmarło z głodu w więzieniach Kartaginy.
W 250 roku edykt cesarza Decjusza zobowiązał wszystkich do składania ofiar bogom. W Kartaginie wielu chrześcijan się opierało, podczas gdy inni, pod wpływem tortur lub strachu, zaparli się wiary. Święty Cyprian, schroniony poza miastem, pisał do uwięzionych wyznawców i chwalił Mappalika, który przesłuchiwany przed prokonsulem oznajmił mu: „Jutro zobaczysz walkę” (List 10). Zmarł w mękach następnego dnia, 17 kwietnia.
Według Cypriana (List 27) Mappalik, wierny dyscyplinie Kościoła, nie wydał żadnego listu pojednania sprzecznego z Ewangelią, lecz prosił jedynie, z synowskiej pobożności, aby pokój przyznano jego matce i siostrze, które upadły. Wyznawca Lucjan wylicza towarzyszy jego walki (List 22): Bassus zmarł w kamieniołomie, Fortunio w więzieniu, Paweł przed trybunałem, oraz Fortunata, Wiktoryn, Wiktor, Heremiusz, Kredula, Hereda, Donat, Firmus, Wenust, Fruktus, Julia, Marcjalis i Ariston, zmarli z głodu w swoim lochu. Martyrologium Rzymskie wspomina ich razem 19 kwietnia.


