Szlachcic z Recji, który opuścił żonę i dzieci, by żyć jako pustelnik w dolinie w Vorarlbergu; jego pustelnia stała się przeoratem Sankt Gerold.
Pochodzący ze szlachetnego rodu z Recji, Gerold porzucił według tradycji żonę i dzieci, by prowadzić życie pokutne w samotności Frisun, w Großes Walsertal. W 970 roku przekazał swoje ziemie opactwu w Einsiedeln, gdzie jego dwaj synowie, Cuno i Ulrich, zostali mnichami. Zmarł około 978 roku.
Jego pustelnia stała się przeoratem Einsiedeln, dziś Propstei Sankt Gerold, od którego wzięła nazwę wieś. Jego relikwie, początkowo przeniesione do Einsiedeln, wróciły do Sankt Gerold 19 kwietnia 1663 roku; wykopaliska prowadzone w latach 1965 i 1966 pod prezbiterium kościoła odnalazły jego grób. Przedstawia się go na modlitwie przy wydrążonym drzewie, w towarzystwie osła.




