Syn ubogiej rodziny z Guadalajary, proboszcz wiejski w Mechoacanejo przez całe życie kapłańskie, aresztowany w drodze na Mszę i rozstrzelany na hałdzie śmieci w San Julián w 1927 roku.
Urodzony w Guadalajarze 20 grudnia 1866 roku w skromnej rodzinie, Julio Álvarez Mendoza wstępuje w 1880 roku do seminarium soborowego dzięki pomocy chlebodawców swego ojca. Wyświęcony na kapłana 2 grudnia 1894 roku przez arcybiskupa Pedra Lozę y Pardavé, zostaje wysłany do Mechoacanejo, w północnym Jalisco, którego pozostaje pasterzem aż do śmierci. Uczy tam swoich parafian rzemiosł, a nauczywszy się krawiectwa, sam szyje ubrania dla najuboższych.
Po zawieszeniu kultu w 1926 roku postanawia pozostać wśród swoich wiernych. 26 marca 1927 roku żołnierze rozpoznają go i aresztują w drodze na ranczo, gdzie miał odprawić Mszę; jest wleczony do Villa Hidalgo, Aguascalientes i León, a następnie do San Julián. 30 marca 1927 roku stawiają go na hałdzie śmieci, by go rozstrzelać: oświadcza, że umiera niewinny i przebacza swoim katom, krzyżuje ręce i czeka na salwę.
Mieszkańcy zabierają jego ciało i chowają go w San Julián; jego szczątki zostały później sprowadzone do Mechoacanejo. Beatyfikowany w 1992 roku, zostaje kanonizowany przez Jana Pawła II 21 maja 2000 roku wraz z Krzysztofem Magallanesem i jego towarzyszami.
Umieram niewinny. Nie uczyniłem żadnego zła. Moją zbrodnią jest to, że jestem sługą Bożym. Przebaczam wam.








