Jezuita z Aragonii z rodziny neapolitańskiej, wydalony z Hiszpanii w 1767 roku, wspierał rozproszonych współbraci w czasie kasaty Towarzystwa i przygotował we Włoszech jego odrodzenie.
José Pignatelli przychodzi na świat w 1737 roku w Saragossie, w rodzinie wielkiej szlachty pochodzenia neapolitańskiego. Wstąpiwszy do Towarzystwa Jezusowego w 1753 roku, zostaje wyświęcony na kapłana w 1762 roku. Gdy Karol III wydala jezuitów z Hiszpanii w 1767 roku, dzieli wygnanie współbraci: odepchnięci z Państwa Kościelnego, tułają się aż do Korsyki, a potem w Ferrarze, gdzie podtrzymuje ich odwagę i organizuje ich utrzymanie.
Po kasacie Towarzystwa przez Klemensa XIV w 1773 roku mieszka ponad dwadzieścia lat w Bolonii, w studium i pomocy dawnym współbraciom, nie tracąc nadziei na przywrócenie. Ponieważ Towarzystwo przetrwało w Rosji, zostaje tam ponownie przyjęty w 1797 roku i odtwarza wspólnoty we Włoszech, w Parmie, Neapolu, a potem w Rzymie, jako prowincjał. Umiera w Rzymie 15 listopada 1811 roku, trzy lata przed oficjalnym przywróceniem Towarzystwa przez Piusa VII. Pius XII kanonizuje go w 1954 roku. Jest też czczony w Hiszpanii, swojej ojczyźnie.










