
Dominikanin szwabski, mistrz świętego Tomasza z Akwinu, który objął całą wiedzę swoich czasów i uczynił z Kolonii wielki ośrodek studiów, gdzie spoczywa.
Urodzony około 1200 roku w Lauingen nad Dunajem, Albert studiował w Padwie, gdzie wstąpił do Braci Kaznodziejów. Po nauczaniu w kilku klasztorach niemieckich został mistrzem teologii w Paryżu, gdzie jego uczniem był Tomasz z Akwinu, a następnie założył w 1248 roku studium generale w Kolonii. Komentował całość dzieł Arystotelesa i sam obserwował rośliny, zwierzęta i minerały.
Prowincjał Teutonii, a następnie biskup Ratyzbony w latach 1260–1262, zrezygnował z tego urzędu, by wrócić do studiów i kaznodziejstwa. Uczestniczył w drugim soborze w Lyonie; według późniejszych źródeł miał wrócić do Paryża w 1277 roku, by bronić nauki Tomasza z Akwinu, zmarłego trzy lata wcześniej. Zmarł w Kolonii 15 listopada 1280 roku i spoczywa w kościele św. Andrzeja. Pius XI kanonizował go i ogłosił doktorem Kościoła w 1931 roku; Pius XII uczynił go patronem nauk przyrodniczych.










