Portret: Święty Józef z Leonessy

Iosephus a Leonissa

Święty Józef z Leonessy

Kapucyn, misjonarz w Konstantynopolu i kaznodzieja gór

Kapucyn z Leonessy, wyruszył wspierać jeńców chrześcijańskich w Konstantynopolu, przeżył mękę haków, a następnie niestrudzenie głosił kazania we wsiach Apeninów.

Eufranio Desideri przychodzi na świat 8 stycznia 1556 roku w Leonessie, apenińskim miasteczku należącym wówczas do Umbrii, jako syn kupca wełną. Wstępuje do kapucynów w Asyżu w 1572 roku i zostaje wyświęcony na kapłana w 1580 roku.

W 1587 roku uzyskuje od Sykstusa V zgodę na wyjazd do Konstantynopola, by wspierać chrześcijan zniewolonych przez Turków. Opiekuje się galernikami, zwłaszcza w czasie epidemii, lecz próbując zbliżyć się do sułtana Murada III, by głosić mu Ewangelię, zostaje aresztowany i zawieszony na trzy dni na szubienicy na hakach przeciągniętych przez dłoń i stopę. Przeżywa, zostaje uwolniony i wraca do Włoch w 1589 roku.

Przez ponad dwadzieścia lat głosi kazania we wsiach Umbrii, Abruzji i Lacjum, często kilka razy dziennie, godzi rodziny, zakłada banki zbożowe i przytułki dla ubogich. Dotknięty rakiem, umiera w Amatrice 4 lutego 1612 roku. Jego rodacy sprowadzają jego szczątki do Leonessy, gdzie spoczywają w poświęconym mu sanktuarium. Benedykt XIV kanonizuje go w 1746 roku.