Młodzieniec z Apulii uznany za niezdolnego, który został kapłanem franciszkańskim, słynął z ekstaz i lewitacji, które przyniosły mu życie w odosobnieniu w oddalonych klasztorach.
Giuseppe Desa przychodzi na świat 17 czerwca 1603 roku w Copertino koło Lecce, według tradycji w stajni, gdyż jego ojciec, zrujnowany, musiał opuścić dom. Chorowite i roztargnione dziecko, uczeń szewski, jest odrzucany przez kilka klasztorów z powodu niskiego wykształcenia, wydalony od kapucynów, a następnie przyjęty jako tercjarz do pracy w stajniach u franciszkanów konwentualnych w Grottella koło Copertino. Przyjęty do nowicjatu, zostaje wyświęcony na kapłana w 1628 roku po egzaminach zdanych, według jego biografów, w sposób nieoczekiwany.
Zaczynają się wtedy spektakularne ekstazy: widziano go unoszącego się nad ziemią podczas Mszy lub modlitwy, zwłaszcza w obecności licznych, a niekiedy znamienitych świadków. Zjawiska te przyciągają tłumy i niepokoją Inkwizycję, która przesłuchuje go w Neapolu, a potem w Rzymie, i zsyła do odległych klasztorów: Asyż (1639–1653), następnie Pietrarubbia i Fossombrone u kapucynów, wreszcie Osimo od 1657 roku, gdzie żyje w odosobnieniu, bez kontaktu z publicznością.
Umiera w Osimo 18 września 1663 roku i spoczywa w bazylice, która nosi jego imię. Beatyfikowany w 1753 roku, zostaje kanonizowany przez Klemensa XIII w 1767 roku. Patron studentów przygotowujących się do egzaminu, jest też patronem lotników.









