
Katolikos w latach 717–728, zreformował Kościół ormiański przez sobory w Dwinie i Manazkercie i zebrał pierwszą Księgę kanonów ormiańskich.
Urodzony w Odzun, w Lori, kształcony przez mnicha Teodora, przeciwnika herezji doketów, Jan zostaje wybrany katolikosem Ormian w 717 roku i rezyduje w Dwinie, siedzibie arabskich namiestników Armenii. Asceta noszący włosiennicę pod szatami pontyfikalnymi, wywiera swą postawą wrażenie na kalifie Umarze II, od którego uzyskuje zwolnienia z podatków dla duchowieństwa i dóbr Kościoła.
W 720 roku zwołuje w Dwinie sobór dla przywrócenia dyscypliny kościelnej, a w 726 roku w Manazkercie synod, który zbliża Kościół ormiański do Syryjskiego Kościoła Prawosławnego. Zawdzięczamy mu Księgę kanonów ormiańskich, pierwszy uporządkowany zbiór ustawodawstwa Kościoła, traktaty przeciw paulicjanom i hymny śpiewane do dziś. Zmarły w 728 roku, spoczywa koło swej rodzinnej wsi, w kościele w Ardvi.







