Chrześcijanka deportowana do Persji po zdobyciu twierdzy Beth Zabdai przez Szapura II, nawróciła perskie kobiety i została zamęczona na śmierć.
W 362 roku Szapur II zdobył Beth Zabdai, Bezabde Rzymian, chrześcijańską twierdzę nad Tygrysem, i deportował jej mieszkańców do Beth Huzaye, dzisiejszego Chuzestanu. Ia była jedną z tych jeńców; według opowieści syryjskich i greckich nadal głosiła Chrystusa w niewoli i pozyskała dla wiary kilka perskich kobiet.
Wydana magom, odmówiła oddawania czci słońcu, została wielokrotnie ubiczowana, a następnie ścięta około 362 roku. Tradycja bizantyjska łączy z nią dziewięć tysięcy jeńców umęczonych w czasie tego prześladowania, a jej relikwie przeniesiono do Konstantynopola. Martyrologium Rzymskie wspomina ją 4 sierpnia.



