Portret: Święty Hipolit Rzymski

Hippolytus Romanus

Święty Hipolit Rzymski

Kapłan i męczennik, teolog rzymski

Kapłan i teolog rzymski z III wieku, przeciwny papieżowi Kalikstowi do tego stopnia, że został pierwszym antypapieżem, pojednany na wygnaniu na Sardynii, gdzie zmarł w 235 roku wraz z papieżem Poncjanem.

Kapłan Rzymu na początku III wieku, Hipolit był najpłodniejszym greckim autorem Kościoła rzymskiego swojego czasu: komentarze do Pisma Świętego, w tym Komentarz do Daniela, traktaty przeciw herezjom, w tym Refutatio wszystkich herezji, oraz kroniki. Przypisuje mu się także Tradycję apostolską, zbiór obrzędów, który zainspirował drugą modlitwę eucharystyczną mszału rzymskiego z 1970 roku, ale to przypisanie jest dziś dyskutowane.

Rygorysta w sprawie pokuty i przeciwnik doktryn trynitarnych, które uważał za podejrzane, sprzeciwiał się papieżom Zefirynowi, a potem Kalikstowi, których ostro atakował, i dał się wybrać na biskupa przez grupę wiernych: uważa się go za pierwszego antypapieża. W 235 roku prześladowanie Maksymina Traka dotknęło jednocześnie papieża Poncjana i Hipolita, deportowanych razem do kopalni na Sardynii, gdzie zmarli. Tradycja podaje, że Hipolit pojednał się tam z Kościołem; papież Fabian kazał sprowadzić ich ciała do Rzymu i pochować w tym samym dniu, 13 sierpnia, Poncjana na cmentarzu Kaliksta, Hipolita przy via Tiburtina.

Papież Damazy i poeta Prudencjusz upiększyli jego pamięć, ten ostatni każąc mu zginąć rozszarpanym przez konie, jak jego imiennik z mitologii. W 1551 roku odkryto koło via Tiburtina antyczny posąg siedzącej postaci, odrestaurowany na Hipolita, na którego cokole widnieje komputus paschalny i lista dzieł mu przypisywanych; wita on dziś odwiedzających Bibliotekę Apostolską Watykańską.

Zobacz 15 momentów z życia →