
Błogosławiony Felipe de Jesús Munárriz i towarzysze
Męczennicy klaretyni z Barbastro
Pięćdziesięciu jeden Misjonarzy klaretynów z seminarium w Barbastro, w większości dwudziestokilkuletnich studentów, rozstrzelanych w sierpniu 1936 roku po odmowie wyrzeczenia się stanu zakonnego; umierali, przebaczając.
W lipcu 1936 roku dom Misjonarzy Synów Niepokalanego Serca Maryi w Barbastro mieścił przede wszystkim młodych studentów kończących formację przed święceniami. 20 lipca milicjanci aresztowali wspólnotę. Trzech przełożonych zaprowadzono do więzienia miejskiego, pozostałych zamknięto w sali uroczystości kolegium pijarów, zamienionej w areszt, gdzie przez wiele dni usiłowano skłonić ich do wyrzeczenia się powołania.
Przełożony, ojciec Felipe de Jesús Munárriz Azcona, urodzony w Allo (Nawarra) w 1875 roku, wychowawca i dawny przełożony kilku domów, został rozstrzelany na cmentarzu 2 sierpnia wraz ze swoimi dwoma asystentami. Pozostałych stracono grupami między 12 a 18 sierpnia; dwóch argentyńskich studentów zwolniono. Skazani zostawili na skrawkach papieru, opakowaniach i stołku od pianina pożegnalne wiadomości, w których przebaczają swoim oprawcom.
Jan Paweł II beatyfikował pięćdziesięciu jeden męczenników w Rzymie 25 października 1992 roku. Ich szczątki, zidentyfikowane po wojnie, spoczywają w Barbastro, w domu klaretynów, gdzie muzeum męczenników przechowuje ich pisma; film Un Dios prohibido (2013) rozpowszechnił ich historię. W tym samym miesiącu w Barbastro zginęli także jego biskup, błogosławiony Florentino Asensio Barroso, osiemnastu benedyktynów z klasztoru El Pueyo oraz dziewięciu pijarów z kolegium, w którym zamknięto klaretynów.
Wszyscy umieramy zadowoleni, nikt nie czuje słabości ani żalu. Jutro, w wigilię Wniebowzięcia, umrzemy, ponieważ nosimy sutannę.

















