
Ioannes Dominici
Błogosławiony Jan Dominici
Dominikanin reformator, kardynał czasów wielkiej schizmy
Uczeń świętej Katarzyny ze Sieny, przywrócił obserwancję dominikańską w Wenecji i Fiesole, został kardynałem i przyczynił się do zakończenia wielkiej schizmy zachodniej.
Urodzony we Florencji około 1356 roku, Giovanni Dominici wstąpił w 1372 roku do klasztoru Santa Maria Novella, uzdrowiony według tradycji z jąkania za wstawiennictwem świętej Katarzyny ze Sieny. Po studiach w Paryżu przez kilkanaście lat głosił kazania i nauczał w Wenecji.
Przy poparciu generała zakonu Rajmunda z Kapui zakładał klasztory ścisłej obserwancji w Wenecji w 1391 roku, a następnie w Fiesole w 1406 roku, gdzie kształcili się święty Antonin i fra Angelico, a także klasztor Corpus Domini w Wenecji. Napisał Regola del governo di cura familiare, traktat wychowawczy skierowany do matki rodziny.
Grzegorz XII, którego był spowiednikiem, mianował go arcybiskupem Raguzy w 1407 roku i kardynałem w 1408 roku. Na soborze w Konstancji, w 1415 roku, przekazał abdykację tego papieża, otwierając drogę do końca wielkiej schizmy. Legat Marcina V w Czechach i na Węgrzech wobec husytów, zmarł w Budzie 10 czerwca 1419 roku. Grzegorz XVI potwierdził jego kult w 1832 roku.







