Portret: Błogosławiony Bogumił

Błogosławiony Bogumił

Arcybiskup gnieźnieński, który został pustelnikiem

Arcybiskup gnieźnieński w XII wieku, zrzekł się stolicy, by żyć jako pustelnik nad Wartą, w Dobrowie, gdzie jego kult nigdy nie wygasł.

Pochodzący ze szlachty wielkopolskiej, zapewne z rodziny Leszczyców, Bogumił przez kilka lat zajmuje stolicę arcybiskupią w Gnieźnie w XII wieku; daje cystersom część swoich rodzinnych dóbr w Dobrowie, by wesprzeć ich misję wśród Prusów. Daty jego życia pozostają dyskutowane: tradycja umieszcza jego biskupstwo około lat 1167–1172, a śmierć w 1182 roku.

Według tej tradycji zrzeka się urzędu i wycofuje do pustelni nad Wartą, w pobliżu Dobrowa, gdzie umiera w opinii świętości. Jego kult, poświadczony w XIV wieku i bardzo żywy we wschodniej Wielkopolsce, został potwierdzony przez Piusa XI w 1925 roku. Paweł VI dał go jako patrona archidiecezji gnieźnieńskiej wraz z błogosławioną Jolentą; jego relikwie są czczone w Dobrowie, Uniejowie i Kole.