Portret: Święci Fruktuoz, Augurius i Eulogiusz

Fructuosus, Augurius et Eulogius

Święci Fruktuoz, Augurius i Eulogiusz

Biskup Tarragony i jego dwaj diakoni, męczennicy

Biskup Tarragony spalony żywcem w amfiteatrze miasta ze swoimi diakonami Augurium i Eulogiuszem w 259 roku: ich Akta, o uznanej autentyczności, są najstarszym pewnym świadectwem Kościoła w Hispanii.

W niedzielę 16 stycznia 259 roku, za cesarzy Waleriana i Galliena, żołnierze aresztują Fruktuoza, biskupa Tarragony, i jego diakonów Augurium i Eulogiusza. Przesłuchiwany przez namiestnika Emiliana, biskup odmawia złożenia ofiary bogom i cesarzowi. „Czy jesteś biskupem? — Jestem. — Byłeś”, odpowiada urzędnik, który skazuje ich na stos. Akta ich męczeństwa, spisane wkrótce potem i znane świętemu Augustynowi, opisują scenę z wielką powściągliwością.

21 stycznia, zaprowadzeni do amfiteatru, trzej męczennicy zostają wydani płomieniom; gdy więzy na ich rękach się spalają, padają na kolana i rozciągają ramiona na kształt krzyża, by się modlić. Poeta Prudencjusz poświęca im hymn w Peristephanon, a Augustyn kazanie. Wizygocka bazylika, której pozostałości się zachowały, została wzniesiona na samej arenie; Fruktuoz pozostaje jednym z wielkich patronów Tarragony.

Zobacz 13 momentów z życia →

Muszę mieć w myśli Kościół katolicki, rozciągnięty od wschodu do zachodu.
— Akta świętego Fruktuoza, 3 (odpowiedź chrześcijaninowi, który prosił go o modlitwę za siebie)