Biskup Pawii w wieku dwudziestu ośmiu lat, był posłańcem pokoju między cesarzami a królami barbarzyńskimi, odbudował zniszczone miasto i wykupił tysiące jeńców.
Urodzony w Pawii około 438 roku, Epifaniusz został biskupem swego miasta około 466 roku, w wieku dwudziestu ośmiu lat. W czasie, gdy Cesarstwo Zachodnie się rozpadało, jego opinia świętości uczyniła go poszukiwanym mediatorem: w 471 roku pojednał cesarza Antemiusza z wodzem Rycymerem, a w 475 roku został wysłany przez cesarza Juliusza Neposa do Eurycha, króla Wizygotów, w Tuluzie, by negocjować pokój.
Po złupieniu Pawii przez Odoakra w 476 roku odbudowywał kościoły i żywił ludność. W 494 roku Teodoryk wysłał go do Lyonu do Gundobada, króla Burgundów, który uwolnił bez okupu tysiące włoskich jeńców. Zmarł w Pawii 21 stycznia 496 roku, w drodze powrotnej z ostatniej misji do Rawenny. Jego żywot, napisany przez następcę Ennodiusza, jest jedną z wielkich biografii późnego antyku. W 962 roku znaczna część jego relikwii została przeniesiona do Hildesheim w Niemczech, gdzie jest również czczony.






