
Franciscus Caracciolo
Święty Franciszek Caracciolo
Założyciel Kleryków Regularnych Mniejszych
Szlachcic z Abruzji uzdrowiony z ciężkiej choroby, kapłan w Neapolu w służbie skazańcom, założył Kleryków Regularnych Mniejszych, poświęconych wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu.
Ascanio Caracciolo urodził się 13 października 1563 roku w Villa Santa Maria w Abruzji jako syn pana tej miejscowości. W wieku dwudziestu dwóch lat choroba skóry szpecąca mu twarz, być może trąd, skłania go do obietnicy, że wstąpi do stanu duchownego, jeśli wyzdrowieje. Uzdrowiony, wyjeżdża na studia do Neapolu; wyświęcony na kapłana, odprawia pierwszą mszę w 1587 roku i wstępuje do kompanii Bianchi, bractwa wspierającego więźniów i skazanych na śmierć.
W 1588 roku list Giovanniego Agostina Adorno, przeznaczony dla osoby o tym samym nazwisku, trafia do niego omyłkowo: zaprasza do założenia nowego instytutu. Widzi w tym znak Opatrzności i redaguje wraz z Adorno, w klasztorze kamedułów w Neapolu, regułę Kleryków Regularnych Mniejszych, zatwierdzonych przez Sykstusa V w tym samym roku. Przyjmuje imię Franciszek i po śmierci Adorno (1591) zostaje przełożonym generalnym. Jego zakonnicy praktykują wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu, każdy na zmianę, i do ślubów dodają ślub niedążenia do godności. Zakłada domy w Neapolu, Rzymie, Madrycie, Valladolid i Alcalá.
Umiera w wieku czterdziestu czterech lat 4 czerwca 1608 roku w Agnone w Molise, w drodze do nowej fundacji. Jego ciało sprowadzono do Neapolu, którego został współpatronem. Beatyfikowany w 1769 roku, został kanonizowany przez Piusa VII w 1807 roku. Jego rodzinne miasto, kolebka długiej tradycji kucharzy, sprawiło, że wybrano go na patrona włoskich kucharzy.












