Grand Hiszpanii, wicekról Katalonii i książę Gandii, po śmierci żony porzucił wszystko, by wstąpić do Towarzystwa Jezusowego, którym kierował w Rzymie i które pchnął ku misjom w Ameryce.
Prawnuk papieża Aleksandra VI i króla Ferdynanda Aragońskiego z innych linii, Francisco de Borja urodził się w Gandii w 1510 roku. Paź na dworze Karola V, ożenił się z Portugalką Eleonorą de Castro i został markizem Lombay. W 1539 roku, gdy miał eskortować do Granady ciało cesarzowej Izabeli, wstrząsa nim widok jej twarzy zeszpeconej przez śmierć i postanawia nie służyć już „panu, który może umrzeć”.
Wicekról Katalonii w latach 1539-1543, a następnie książę Gandii, rządzi sprawiedliwie i zakłada w Gandii kolegium, które stało się uniwersytetem. Owdowiały w 1546 roku, potajemnie składa profesję w Towarzystwie Jezusowym, porządkuje swoje sprawy, zrzeka się księstwa i w 1551 roku przyjmuje święcenia kapłańskie. Komisarz Towarzystwa w Hiszpanii i Portugalii, mnoży kolegia.
Już w 1551 roku sfinansował Kolegium Rzymskie. Wybrany w 1565 roku trzecim przełożonym generalnym, rozpoczyna budowę kościoła Il Gesù, redaguje reguły i posyła pierwszych jezuitów na Florydę, do Meksyku i Peru. Zmarł w Rzymie w nocy z 30 września na 1 października 1572 roku, po powrocie z misji dyplomatycznej; został kanonizowany w 1671 roku, a jego relikwie znajdują się w Madrycie.









