Walijski jezuita, który przez trzydzieści lat służył ukrywającym się katolikom w Monmouthshire, nazywany Tad y Tlodion, „ojciec ubogich”, powieszony w Usk w czasie paniki spisku papistów.
Urodzony w Abergavenny, ostatnie z dziewięciorga dzieci anglikańskiego pastora, dyrektora szkoły, i matki katoliczki, David Lewis nawrócił się w wieku szesnastu lat podczas pobytu w Paryżu. Studiował w Kolegium Angielskim w Rzymie pod nazwiskiem Charles Baker, został tam wyświęcony na kapłana 20 lipca 1642 roku, a trzy lata później wstąpił do Towarzystwa Jezusowego. Po roku na misji i okresie jako ojciec duchowny Kolegium Angielskiego wrócił do rodzinnego Monmouthshire.
Przez około trzydzieści lat obsługiwał ukrywających się katolików regionu z domu jezuitów w Cwm, którego został przełożonym; jego miłosierdzie wobec nędzarzy przyniosło mu po walijsku przydomek Tad y Tlodion, „ojciec ubogich”. Zmyślony spisek papistów Titusa Oatesa wznowił prześladowanie: zdradzony przez parę apostatów skuszonych nagrodą łowcy kapłanów Johna Arnolda, został aresztowany 17 listopada 1678 roku koło Llantarnam.
Skazany w Monmouth w marcu 1679 roku za sprawowanie kapłaństwa, został zawieziony do Londynu, gdzie Oates i jego wspólnicy nie zdołali wciągnąć go w rzekomy spisek; zaoferowano mu życie, jeśli złoży zeznanie lub wyrzeknie się wiary, czego odmówił. Przywieziony z powrotem do Usk, został tam powieszony 27 sierpnia 1679 roku; tłum, w większości protestancki, zażądał, by pozwolono mu umrzeć, zanim zostanie wypatroszony. Jest ostatnim z Czterdziestu Męczenników, który zginął; beatyfikowany w 1929 roku, został kanonizowany przez Pawła VI 25 października 1970 roku. Katolicki kościół w Usk jest mu poświęcony.
Wyjawić spisek nie mogłem, bo żadnego nie znałem; dostosować się nie chciałem, bo było to wbrew mojemu sumieniu.











