Portret: Święty Cezary z Arles

Caesarius Arelatensis

Święty Cezary z Arles

Biskup Arles, pasterz i kaznodzieja

Mnich z Lerynu, który został biskupem Arles na czterdzieści lat, pouczał swój lud prostymi kazaniami, przewodniczył soborowi w Orange i napisał reguły dla mnichów i mniszek.

Urodzony około 470 roku w Chalon-sur-Saône, na terytorium Burgundów, z rodziców chrześcijan, Cezary wstępuje w wieku osiemnastu lat do duchowieństwa swojego miasta, a następnie zostaje mnichem w Lerynie. Jego umartwienia rujnują zdrowie, więc zostaje wysłany do Arles, gdzie biskup Eon, jego krewny, wyświęca go na diakona, a w 499 roku na kapłana i powierza mu klasztor w pobliżu miasta, dla którego układa regułę. Po śmierci Eona zostaje wybrany biskupem Arles, prawdopodobnie w grudniu 502 roku, i nadal żyje jak mnich.

Podejrzany dla ariańskich królów gockich, zostaje zesłany do Bordeaux przez Alaryka II, a następnie wezwany do Rawenny przez Teodoryka w 513 roku; za każdym razem się usprawiedliwia. W Rzymie papież Symmach wręcza mu paliusz, a w 514 roku zostaje wikariuszem Stolicy Apostolskiej dla Galii i Hiszpanii. Przygotowuje lub przewodniczy soborom w Agde (506), Arles, Carpentras, Vaison, a przede wszystkim w Orange (529), który potępia semipelagianizm i ustala, według myśli świętego Augustyna, naukę o łasce.

Zakłada w Arles klasztor żeński, kierowany przez jego siostrę Cezarię, dla którego pisze Regułę dziewic, przejętą później przez świętą Radegundę w Poitiers. Jego około dwustu czterdziestu kazań, konkretnych i żywych, długo częściowo przypisywanych Augustynowi, informują o codziennym życiu jego czasów. Umiera w Arles 27 sierpnia 542 roku. Jego paliusze, sandały i pas, przechowywane w muzeum starożytnego Arles, należą do najstarszych tkanin liturgicznych we Francji.