
Cerbonius Populoniensis
Święty Cerbon z Populonii
Biskup Populonii, oszczędzony przez niedźwiedzia Totili
Biskup Populonii na wybrzeżu toskańskim, wydany niedźwiedziowi przez gockiego króla Totilę za ukrycie żołnierzy rzymskich, lecz zwierzę położyło się u jego stóp.
Według tradycji pochodzenia afrykańskiego, Cerbon jest biskupem Populonii w VI wieku, podczas wojny między Gotami a Bizantyjczykami. Święty Grzegorz Wielki opowiada w swoich Dialogach, że król Totila, rozzłoszczony, iż ukrył żołnierzy cesarskich, kazał go wystawić na pożarcie głodnemu niedźwiedziowi na oczach ludu; zwierzę, zamiast go pożreć, przyszło lizać mu stopy, i król go oszczędził.
Na wieść o przybyciu Longobardów chroni się na wyspie Elbie, gdzie umiera około 575 roku; zgodnie z jego życzeniem uczniowie sprowadzają jego ciało do Populonii mimo burzy. Gdy siedziba biskupia zostaje przeniesiona do Massa Marittima, jego relikwie podążają za nią: spoczywają w katedrze San Cerbone, w sarkofagu wyrzeźbionym przez Gora di Gregorio w 1324 roku, który opowiada jego życie.











