Siedmiu braci mniejszych przybyłych z Włoch, by głosić Ewangelię muzułmanom w Ceucie, ściętych w 1227 roku, rok po śmierci świętego Franciszka.
W 1227 roku, rozpaleni przykładem świętego Berarda i jego towarzyszy, męczenników w Marrakeszu siedem lat wcześniej, sześciu franciszkanów z Toskanii, Agnello, Samuel, Domno, Leon, Ugolino i Mikołaj, uzyskało od wikariusza generalnego Eliasza z Kortony pozwolenie na wyjazd z kazaniami do Maghrebu. W Hiszpanii dołączył do nich Daniel, prowincjał Kalabrii, który został ich przełożonym.
Wylądowawszy koło Ceuty 20 września, weszli do miasta w niedzielny poranek i głosili publicznie. Aresztowani i uznani za szaleńców, przez tydzień pozostawali w więzieniu, a potem odrzucili obietnice i groźby, by wyrzec się wiary. 10 października 1227 roku zostali ścięci jeden po drugim, każdy najpierw prosząc o błogosławieństwo Daniela. Leon X zatwierdził ich kult w 1516 roku. Opowieść, przekazana głównie przez Kronikę dwudziestu czterech generałów (około 1370), jest uważana przez niektórych historyków za wątłą.













