
Król, który wyzwolił Gruzję od Turków seldżuckich, zreformował Kościół i założył klasztor w Gelati, gdzie tradycja umieszcza jego grób.
Syn króla Jerzego II, urodzony w Kutaisi, Dawid wstąpił na tron w 1089 roku, w wieku szesnastu lat, w kraju spustoszonym najazdami Turków seldżuckich. Zreorganizował armię, zjednoczył księstwa gruzińskie i zreformował Kościół: synod w Ruisi-Urbnisi w 1103 roku usunął z niego niegodnych prałatów. W 1106 roku założył koło Kutaisi klasztor Gelati i jego akademię, którą jego kronikarz nazywa „drugą Jerozolimą całego Wschodu”.
12 sierpnia 1121 roku pod Didgori rozgromił koalicję muzułmańską znacznie liczniejszą, a następnie odzyskał Tbilisi, rządzone przez emirów od prawie czterech wieków, i uczynił je swoją stolicą. Autor Hymnów pokutnych, zmarł 24 stycznia 1125 roku. Tradycja umieszcza jego grób pod progiem bramy w Gelati, aby wierni deptali go, wchodząc. Nigdy formalnie nie kanonizowany, jest czczony jako święty przez Kościół gruziński.








