CÉ✠

Castus et Aemilius

Święci Kastus i Emiliusz

Męczennicy, którzy podnieśli się po upadku

Pokonani przez tortury podczas pierwszego przesłuchania, podnieśli się i zginęli w płomieniach: Cyprian i Augustyn podają ich jako przykład miłosierdzia Bożego wobec słabych.

Kastus i Emiliusz należą do Kościoła w Kartaginie w czasach wielkich prześladowań III wieku, zapewne prześladowania Decjusza, około 250 roku. Święty Cyprian wspomina ich w traktacie O upadłych: podczas pierwszego stawienia się ustąpili wobec męczarni; lecz „Pan uczynił ich zwycięzcami w drugiej walce, tak że stali się silniejsi od płomieni, którym najpierw ulegli”.

Spaleni żywcem dla Chrystusa, byli czczeni w Kartaginie, gdzie święty Augustyn głosił kazanie w dzień ich święta: pokazuje w nim, że ich upadek, a potem zwycięstwo uczą, by nie polegać na własnych siłach i wszystkiego oczekiwać od łaski. Martyrologium Rzymskie wpisuje ich na 22 maja, ze zdaniem Cypriana.