
Teolog piemoncki, wybrany przez Grzegorza VII do obrony wiary eucharystycznej przeciw Berengariuszowi z Tours, był biskupem Segni, a następnie opatem Monte Cassino i jednym z najlepszych egzegetów reformy gregoriańskiej.
Brunon przychodzi na świat około 1045 roku koło Asti w Piemoncie i otrzymuje formację w klasztorze San Perpetuo, zanim studiuje w Bolonii. Kanonik w Sienie, a potem w Asti, udaje się do Rzymu, gdzie zyskuje uznanie swoją wiedzą: na soborze laterańskim w 1079 roku Grzegorz VII powierza mu obalenie nauki Berengariusza z Tours o Eucharystii, a w tym samym roku mianuje go biskupem Segni w Lacjum.
Wierny papieżowi w sporze o inwestyturę, zostaje na pewien czas uwięziony przez hrabiego Segni, zwolennika Henryka IV. W 1099 roku wycofuje się na Monte Cassino, lecz Paschalis II wysyła go jako legata do Francji; wybrany opatem Monte Cassino w 1107 roku, łączy ten urząd z biskupstwem. W 1111 roku ostro krytykuje ustępstwa wymuszone na papieżu przez cesarza Henryka V, co sprawia, że musi opuścić opactwo i wrócić do Segni.
Umiera tam 18 lipca 1123 roku. Jego komentarze do Pisma Świętego i traktat przeciw symonii (Libellus de symoniacis) należą do znaczących dzieł jego czasów. Natychmiast czczony przez mieszkańców Segni, zostaje wpisany do katalogu świętych przez Lucjusza III w 1183 roku; jego relikwie spoczywają w katedrze w Segni, której jest patronem.









