Portret: Święty Arnulf z Metzu

Arnulfus Mettensis

Święty Arnulf z Metzu

Biskup Metzu, przodek Karolingów

Wielki pan Austrazji, doradca królów, potem biskup Metzu i nauczyciel Dagoberta, zakończył życie jako pustelnik koło Remiremont; jest przodkiem Karola Wielkiego.

Urodzony około 582 roku, zapewne w Lay-Saint-Christophe koło Nancy, w wielkiej rodzinie frankońskiej, Arnulf służył na dworze Austrazji, gdzie zarządzał dobrami królewskimi za Teodeberta II. Ożeniony około 610 roku z Dode, miał z nią dwóch synów: Klou, przyszłego biskupa Metzu, i Ansegisela, który poślubił Beggę, córkę Pepina z Landen. Z tego związku narodził się ród Pippinidów, z którego wywodzą się Pepin z Herstalu, Karol Młot i Karol Wielki. Wraz z Pepinem poparł Chlotara II przeciw królowej Brunhildzie, która została obalona w 613 roku.

Chlotar II kazał go wówczas wybrać biskupem Metzu, stolicy Austrazji; Dode wstąpiła do klasztoru. Biskup od 613 do około 629 roku, Arnulf pozostał związany z rządami królestwa i został nauczycielem i doradcą młodego Dagoberta. Jego Żywot, spisany wkrótce po jego śmierci, podaje, że wrzucił swój pierścień do Mozeli, mówiąc, że uzna swe grzechy za odpuszczone w dniu, w którym go odnajdzie, i że pierścień znaleziono w rybie podanej na jego stół.

Około 629 roku zrezygnował z urzędu i dołączył do swego przyjaciela świętego Romaryka koło góry Habend, nad Remiremont. Żył tam przez około dziesięć lat jako pustelnik, modląc się i opiekując się trędowatymi. Zmarł około 640 roku; w następnym roku jego ciało przeniesiono do Metzu i złożono 18 lipca w bazylice Świętych Apostołów, która przyjęła potem jego imię. Po jej zburzeniu w 1552 roku jego relikwie przeniesiono do kościoła dominikanów w mieście.