Saksoński szlachcic, który został kamedułą, arcybiskup misyjny w służbie Bolesława Chrobrego, został ścięty wraz z osiemnastoma towarzyszami na pograniczu Prus i Litwy.
Urodzony około 974 roku w rodzinie panów Kwerfurtu, spokrewnionej z Ottonami, Brunon kształci się w szkole katedralnej w Magdeburgu, zostaje kapelanem Ottona III, przyjmuje imię Bonifacy w rzymskim klasztorze świętych Bonifacego i Aleksego, a następnie dołącza do pustelników świętego Romualda. Wielbiciel Wojciecha z Pragi, pisze jego żywot, a także żywot Pięciu Braci Męczenników, pierwsze dzieła literackie poświęcone Polsce.
Konsekrowany na arcybiskupa misyjnego w 1004 roku, głosi wśród Węgrów, a następnie wśród Pieczyngów na pograniczu Rusi Kijowskiej, i osiada w 1005 roku przy księciu Bolesławie Chrobrym, którego broni przed cesarzem Henrykiem II w słynnym liście. Na początku 1009 roku wyrusza ewangelizować Prusów z osiemnastoma towarzyszami: wszyscy zostają zamordowani 14 lutego lub 9 marca, na pograniczu Prus, Rusi i Litwy; tylko mnich Wipert uchodzi z życiem i opowiada o ich śmierci.
Czczony bardzo wcześnie w swej rodzinnej diecezji Halberstadt, jest nim także w Polsce, na Warmii i Mazurach, gdzie krzyż wzniesiony w pobliżu Giżycka wyznacza przypuszczalne miejsce jego męczeństwa. Jest patronem Warmii i diecezji ełckiej i łomżyńskiej.






