Portret: Święty Bonawentura

Bonaventura de Balneoregio

Święty Bonawentura

Doktor Seraficki, generał franciszkanów

Franciszkanin z Bagnoregio, mistrz teologii w Paryżu, generał swego zakonu przez siedemnaście lat, a następnie kardynał, połączył naukę i mistykę w dziele, które przyniosło mu tytuł Doktora Serafickiego.

Giovanni di Fidanza przychodzi na świat około 1217–1221 roku w Bagnoregio, niedaleko Viterbo. Według tradycji święty Franciszek uzdrowił go jako dziecko z ciężkiej choroby. Studiuje w Paryżu, wstępuje do braci mniejszych około 1243 roku i zostaje uczniem Aleksandra z Hales; mistrz teologii, naucza na uniwersytecie paryskim w tym samym czasie co Tomasz z Akwinu i wraz z nim broni zakonów żebraczych.

Wybrany generałem franciszkanów w 1257 roku, rządzi zakonem przez siedemnaście lat, łagodzi napięcia między spirytualami a konwentualnymi i daje braciom konstytucje. Na prośbę kapituły pisze Legenda maior, oficjalną biografię świętego Franciszka, z której czerpać będą freski w Asyżu. Jego dzieła mistyczne, wśród nich Itinerarium mentis in Deum (Droga umysłu do Boga), należą do szczytów teologii średniowiecznej.

Grzegorz X kreuje go kardynałem-biskupem Albano w 1273 roku i powierza mu przygotowanie drugiego soboru lyońskiego, na którym pracuje nad unią z Grekami. Umiera w Lyonie w czasie soboru, w nocy z 14 na 15 lipca 1274 roku. Sykstus IV kanonizuje go w 1482 roku, a Sykstus V ogłasza go doktorem Kościoła w 1588 roku.