Portret: Święty Atanazy I z Neapolu

Athanasius Neapolitanus

Święty Atanazy I z Neapolu

Biskup Neapolu, obrońca wolności Kościoła

Syn księcia Neapolu, biskup w wieku siedemnastu lat, zreformował duchowieństwo i zakładał szkoły i przytułki, a potem zmarł na wygnaniu za sprzeciw wobec swego bratanka, księcia Sergiusza II, sprzymierzeńca Saracenów.

Syn księcia Sergiusza I Neapolitańskiego, Atanazy został oddany jako dziecko kapłanom kościoła Santa Maria, a potem biskupowi Janowi IV, który wyświęcił go na diakona przed siedemnastym rokiem życia. Po śmierci biskupa, około 849 roku, został wybrany na jego następcę i otrzymał w Rzymie sakrę biskupią z rąk papieża Leona IV. Przez ponad dwadzieścia lat reorganizował duchowieństwo, by Msza była odprawiana codziennie we wszystkich kościołach miasta, otwierał szkoły czytania, śpiewu i retoryki dla kleryków, założył klasztor obsługujący bazylikę San Gennaro poza murami, przytułek dla ubogich i pielgrzymów oraz dał regułę pustelnikom z wysepki San Salvatore. Na synodzie rzymskim w 862 roku przeciw arcybiskupowi Janowi z Rawenny papież Mikołaj I powierzył mu trzecie miejsce.

Zwolennik cesarza Ludwika II i walki z Saracenami, popadł w konflikt z bratankiem Sergiuszem II, który został księciem w 870 roku i sprzymierzył się z muzułmanami. Aresztowany pod koniec 870 roku, uwolniony pod naciskiem duchowieństwa, zapieczętował skarbiec katedry pod groźbą ekskomuniki i wycofał się do San Salvatore, które książę kazał oblegać; oswobodzony przez flotę amalfitańską, schronił się w Benewencie, potem w Sorrento u swego brata Stefana, biskupa miasta, i w Rzymie. Następnie towarzyszył armii Ludwika II na południe, lecz zachorował w Veroli i zmarł w pobliskim klasztorze San Quirico 15 lipca 872 roku. Pochowany na Monte Cassino, został sprowadzony do katakumb San Gennaro, a potem do katedry w Neapolu; od 1675 roku zaliczany jest do patronów miasta.