Portret: Święty Benedykt Józef Labre

Benedictus Iosephus Labre

Święty Benedykt Józef Labre

Pielgrzym żebrak

Syn chłopów z Artois, odrzucany przez klasztory, uczynił ze swego życia pielgrzymkę modlitwy i zmarł w Rzymie w skrajnej nędzy.

Najstarszy z piętnaściorga dzieci rodziny rolników z Amettes w diecezji Boulogne, Benedykt Józef od najmłodszych lat pragnie życia zakonnego. Puka do drzwi kartuzów, potem trapistów i opactwa Sept-Fons, lecz za każdym razem odsyłają go z powodu wątłego zdrowia i usposobienia. Pojmuje wtedy, że Bóg wzywa go na inną drogę.

Od 1770 roku wędruje pieszo, w łachmanach, do wielkich sanktuariów Europy: Loreto, Asyżu, Composteli, Einsiedeln. Osiadły w Rzymie, sypia wśród ruin Koloseum, a dnie spędza na adoracji w kościołach, w których odbywa się Czterdziestogodzinne Nabożeństwo. Umiera z wyczerpania w Wielką Środę 1783 roku; lud rzymski natychmiast obwołuje go świętym. Leon XIII kanonizuje go w 1881 roku.