Portret: Święty Anzelm z Nonantoli

Anselmus Nonantulanus

Święty Anzelm z Nonantoli

Książę Friuli, który został opatem, założyciel Nonantoli

Longobardzki książę Friuli, szwagier króla Aistulfa, porzucił władzę, by założyć klasztory w Fanano i Nonantoli, którymi kierował pięćdziesiąt lat mimo długiego wygnania na Monte Cassino.

Urodzony w Cividale około 723 roku, Anzelm został księciem Friuli w 749 roku, gdy książę Aistulf, jego szwagier, wstąpił na tron longobardzki. Około 750 roku zrzekł się władzy i wycofał się na ziemie, które dał mu król w Apeninach, gdzie założył klasztor w Fanano. Około 752 roku założył na równinie koło Modeny opactwo Nonantola; papież Stefan II przekazał mu w Rzymie relikwie papieża świętego Sylwestra i pobłogosławił go jako opata. Otwierał też przytułki dla ubogich i chorych.

W 756 roku nowy król Dezyderiusz, nieufny wobec niego, wypędził go z Nonantoli; Anzelm żył wówczas na Monte Cassino aż do upadku królestwa longobardzkiego w 774 roku, po czym wrócił do swego opactwa, które liczyło, jak mówią, ponad tysiąc mnichów. Zmarł w Nonantoli 3 marca 803 roku. Martyrologium Rzymskie wspomina go tego dnia jako założyciela i pierwszego opata, który „przez pięćdziesiąt lat krzewił dyscyplinę monastyczną nauką i przykładem”; spoczywa w krypcie kościoła opackiego.