
Uczeń świętego Budoca, założył opactwo Landévennec w głębi zatoki Brest, które stało się jednym z wielkich ośrodków monastycznych Bretanii.
Gwenolé (po bretońsku Gwennole, po łacinie Winwaloeus) znany jest tylko z tekstów spisanych w Landévennec w IX wieku, ponad trzy wieki po jego śmierci: hymnu mnicha Klemensa i wielkiego Żywota autorstwa opata Gurdistena. Według nich był synem świętego Fragana i świętej Gwenn, Bretończyków przybyłych z wyspy Brytanii i osiadłych koło Saint-Brieuc. Jako dziecko został oddany świętemu Budocowi, który prowadził szkołę monastyczną na wyspie Lavret, w archipelagu Bréhat.
Opowieść podaje, że święty Patryk ukazał mu się we śnie, by odwieść go od wyjazdu do Irlandii i zachęcić do założenia klasztoru w Armoryce. Z jedenastoma towarzyszami osiadł najpierw na wysepce Tibidy, w głębi zatoki Brest, a następnie, według legendy, otworzył sobie przejście przez morze, by dotrzeć na przeciwległy brzeg Aulne, gdzie założył Landévennec. Zmarł tam około 532 roku, pośród swoich mnichów, na wzór świętego Benedykta. Legenda o mieście Ys ukazuje go także przy królu Gradlonie.
Landévennec, wymienione już w 818 roku w dyplomie Ludwika Pobożnego, który nakłada tam regułę świętego Benedykta, stało się wielkim ośrodkiem religijnym zachodniej Bretanii. W X wieku, uciekając przed Normanami, mnisi zabrali jego relikwie do Montreuil-sur-Mer, gdzie były czczone pod imieniem świętego Walloy aż do ich zniszczenia w 1793 roku. Jego imię pozostało bardzo obecne w toponimii bretońskiej, a opactwo odbudowane w XX wieku wciąż wzywa go jako swojego ojca.












