Bratanek papieża Aleksandra II, biskup Lukki wypędzony przez swoje duchowieństwo za chęć jego zreformowania, został doradcą hrabiny Matyldy Kanossy i zmarł w Mantui, której jest patronem.
Anzelm urodził się około 1036 roku w Mediolanie, w rodzinie da Baggio; jego wuj, biskup Lukki, został w 1061 roku papieżem jako Aleksander II. Grzegorz VII mianował z kolei jego samego biskupem Lukki w 1073 roku. Skrupulatny Anzelm wahał się przed przyjęciem inwestytury od cesarza Henryka IV i wycofał się na pewien czas do klasztoru, nim na rozkaz papieża udał się do swojej diecezji.
Chciał narzucić życie wspólne kanonikom swojej katedry; ci zbuntowali się i, wsparci przez stronnictwo cesarskie, wypędzili go z Lukki w 1081 roku. Znalazł schronienie u hrabiny Matyldy Kanossy, której został kierownikiem duchowym. Jako legat Grzegorza VII w Lombardii zarządzał diecezjami, które pozostały wierne papieżowi, i ułożył wielki zbiór kanoniczny służący reformie gregoriańskiej.
Zmarł w Mantui 18 marca 1086 roku. Cuda zgłaszane przy jego grobie szybko uczyniły z niego czczonego świętego; patron miasta i diecezji Mantua, spoczywa w katedrze. Lukka, jego stolica biskupia, również zachowuje jego kult.






