Portret: Święty Anzelm z Canterbury

Anselmus Cantuariensis

Święty Anzelm z Canterbury

Doktor Kościoła, ojciec scholastyki

Urodzony w Aoście, mnich, potem opat Bec i arcybiskup Canterbury, starał się uzasadnić rozumowo wiarę i zapoczątkował wielką teologię średniowieczną.

Syn szlacheckiej rodziny z Aosty, Anzelm opuścił swą dolinę około dwudziestego trzeciego roku życia po konflikcie z ojcem. Przyciągnięty sławą Lanfranca, dotarł do opactwa Bec w Normandii, gdzie w 1060 roku przyjął habit, potem został przeorem, a w 1078 roku opatem. Tam napisał Monologion i Proslogion, w którym próbuje dowieść istnienia Boga jako „tego, od czego nic większego pomyśleć nie można”.

Mianowany w 1093 roku arcybiskupem Canterbury, bronił wolności Kościoła wobec królów Wilhelma Rudego, a potem Henryka I, co przypłacił dwoma wygnaniami; z dala od swej stolicy ukończył Cur Deus homo, rozważanie tajemnicy Wcielenia i Odkupienia. Zmarł w Canterbury 21 kwietnia 1109 roku. Klemens XI ogłosił go doktorem Kościoła w 1720 roku.

Nie szukam zrozumienia, aby uwierzyć, ale wierzę, aby zrozumieć.
— Proslogion, rozdz. 1