Pierwszy biskup nowej stolicy, obrońca wiary nicejskiej: jego modlitwa, jak podaje święty Grzegorz z Nazjanzu, powaliła Ariusza w przeddzień dnia, w którym miał zostać przywrócony do wspólnoty.
Następca Metrofanesa na czele Kościoła Bizancjum, który według tradycji reprezentował na soborze w Nicei, Aleksander był świadkiem tego, jak miasto stało się Konstantynopolem, zainaugurowanym przez Konstantyna w 330 roku. Podeszły w latach i szanowany, mocno trzymał się wiary określonej w Nicei przeciw Ariuszowi i jego zwolennikom, potężnym na dworze.
W 336 roku cesarz nakazał, by Ariusz został przyjęty do komunii w kościele Konstantynopola. Aleksander, jak podają Sokrates i Rufin, spędził noc na modlitwie, prosząc Boga, by zabrał go ze świata albo zapobiegł temu świętokradztwu; Ariusz zmarł nagle w przeddzień ceremonii. Grzegorz z Nazjanzu przywołuje tę „apostolską modlitwę”, która powaliła przywódcę herezji. Aleksander zmarł około 337 roku, w bardzo podeszłym wieku.





