
Lantbertus Frisingensis
Sanctus Lantbertus Frisingensis
Episcopus Frisingensis tempore incursionum Hungarorum
Episcopus Frisingensis ab anno 937 ad 957, qui populum suum durante incursionibus Hungarorum protexit; secundum traditionem, oratio eius collem ecclesiae cathedralis oculis praedonum subduxit.
E minore nobilitate Bavarica ortus (traditio serior quae eum comitibus de Ebersberg adscribit ab historicis non recipitur), Lantbertus anno 937 episcopus Frisingensis factus est, media aetate incursionum Hungarorum quae Bavariam vastabant. Durante rebellione Liudolfi contra patrem suum Ottonem I, annis 953-954, ab insurgentibus se abstinuit, dissimiliter ac Heroldus, archiepiscopus Salisburgensis, neque tamen regem strenue adiuvit. Anno 952 synodo reformatrici interfuit ab Ottone I in campo Lici, prope Augustam Vindelicorum, convocatae.
Secundum narrationes saeculi XV, anno 955 Hungari Weihenstephan et Sanctum Vitum incenderunt, sed collem ecclesiae cathedralis pepercerunt: legenda id intercessioni Virginis et orationibus Lantberti tribuit, deinde subitae nebulae quae Domberg occultavit. Die 19 Septembris anni 957 obiit. Ipse, cum sancto Corbiniano, solus ex episcopis Frisingensibus ut sanctus colitur.









