Eremita paenitens Mateolae natus, praedicator itinerans in carcerem coniectus deinde liberatus, in Gargano abbatiam Pulsanensem condidit, austerae congregationis Benedictinae caput; eius reliquiae Mateolae venerantur.
Ioannes circa annum 1070 Mateolae ex nobili familia nascitur. Iuvenis Tarentum petit et ut pastor apud monachos Basilianos insulae Sancti Petri laborat, deinde, post dissensiones cum eis, vitam paenitentis in Calabria et Sicilia ducit. In Apuliam reversus, Genusii parvam communitatem colligit et ut praedicator innotescit; calumniis petitus, in carcerem coicitur.
Post commorationem apud sanctum Guilielmum Vercellensem, in Terram Sanctam proficisci cupit, sed circa annum 1127 Bari consistit, ubi princeps Grimoaldus eum examinari iubet deinde praedicare sinit. Circa annum 1129 in Gargano, prope vetus monasterium Pulsanense, cum paucis discipulis consistit: communitas, quae regulam sancti Benedicti in paupertate et labore manuum sequitur, celeriter crescit et usque in Dalmatiam propagatur.
Fogiae die 20 iunii 1139 moritur. Eius reliquiae, diu Pulsani deinde Fogiae servatae, anno 1830 in ecclesiam cathedralem Mateolanam, patriae urbis, quae eum ut compatronum colit, transferuntur; Apuliae quoque per fundationem Pulsanensem coniunctus manet.









