Effigies: Sancta Idda Toggenburgensis

Idda

Sancta Idda Toggenburgensis

Comitissa, inclusa Fischingensis

Comitissa Toggenburgensis adulterii iniuste accusata et a marito e summo castello praecipitata, vitam inclusa prope abbatiam Fischingensem finivit.

Historia eius tantum ex Vitis inde ab anno 1481 ab Alberto de Bonstetten humanista conscriptis cognoscitur. Secundum fabulam, Idda, filia comitis Kirchbergensis, comiti Toggenburgensi nupsit. Corvus anulum eius nuptialem rapuit et amisit; venator eum invenit et digito gessit. Comes, eam infidelem credens, venatorem necari iussit et Iddam de rupe castelli sui praecipitavit.

Superstes, ut eremita in silva vixit, deinde, innocentia eius agnita, vitam coniugalem resumere recusavit et inclusa prope abbatiam Benedictinam Fischingensem facta est, ubi obiit. Sepulcrum eius, anno 1496 in ecclesia abbatiali exstructum, locus peregrinationis factum est. Anno 1724 Benedictus XIII cultum eius ut sanctae in tota dioecesi Constantiensi permisit; in Helvetia adhuc ad pecora errantia invenienda invocatur.