Diurnarius Linariensis, per triginta fere annos sellae rotali affixus et novissimis novem annis caecus, primus diurnarius est ad honores altarium evectus.
Linariis, in Baetica, die 9 Augusti anni 1920 natus, Emmanuel Lozano Garrido, quem omnes «Lolo» appellabant, admodum iuvenis Actioni Catholicae nomen dedit. Bello civili, ecclesiis clausis, sacram communionem clam fidelibus afferebat, quam ob rem comprehensus et in carcerem coniectus est. Postea ad militiam vocatus, spondylarthritide correptus est, quae eum mox paralyticum reddidit: deinceps in sella rotali vixit, paene sine intermissione dolens.
Domi affixus, diurnarius et scriptor factus est: centenos articulos et novem libros conscripsit, inter quos «El sillón de ruedas» (Sella rotalis) et «Las estrellas se ven de noche» (Stellae noctu videntur), post eius mortem editum. Ab episcopo suo facultatem nactus ut Missa domi celebraretur, machinam suam scriptoriam ad Sanctissimum Sacramentum conversam habebat. Anno 1956 «Sinaí» condidit, commentarium aegrotis destinatum. Anno 1962 caecus factus, dictando scribere perrexit.
Linariis die 3 Novembris anni 1971 obiit. Anno 2007 Venerabilis declaratus, in urbe sua die 12 Iunii anni 2010 Beatus renuntiatus est: primus diurnarius ad honores altarium evectus, a Benedicto XVI in Angelo Domini postridie hominibus rei diurnariae in exemplum propositus est.















