
Sartoris Lucani filius, frater conversus Redemptorista viginti novem annos natus mortuus, inter thaumaturgos Italiae meridianae popularissimos numeratur.
In Muro Lucano natus, Gerardus mature patrem amisit, sartoris artem didicit, deinde episcopo Lacedoniensi servivit. A Capuccinis propter infirmam valetudinem reiectus, anno 1749 domo aufugit ut missionarios Redemptoristas sequeretur, matri schedulam relinquens: «Vado ut sanctus fiam.» Ut frater conversus admissus, vicissim sartor, ianitor, sacrista et quaestor fuit.
Caritas eius, exstases et prodigia ei tributa eum iam vivum celebrem fecerunt. Anno 1754 a iuvene muliere calumniatus, coram sancto Alfonso de Liguori tacuit donec accusatrix retractaret. Tuberculosi correptus, die 16 Octobris anni 1755 in conventu Matris Domini in Campania obiit. Anno 1904 sanctus renuntiatus, a matribus et mulieribus praegnantibus invocatur.











